Një njeri iu afrua Urtakut dhe e pyeti: “I nderuar, si është e mundur që mendja ime endet vazhdimisht dhe e juaja jo? Si ka mundësi që unë të kënaqem me thashethemet dhe përgojimet dhe ti jo? Si nuk kam durim apo dhembshuri për të tjerët, ndërsa ju keni? Jam mbushur me pyetje të tilla. Ju lutem më udhëzoni."
Urtaku u përgjigj: "Pyetjet tuaja janë të mira, megjithatë më duket se për njëzet e katër orë do të vdisni."
Njeriu u trondit kur e dëgjoi këtë. Ai u ngrit menjëherë, gati të largohej.
Pastaj Urtaku pyeti: “Çfarë ndodhi? Ju erdhët me një entuziazëm të tillë dhe tani dukeni krejtësisht të tronditur.”
Njeriu tha: "Zotëri, nëna ime më tha se fjalët e tua janë të vërteta dhe duhen mbajtur në konsideratë. Të lutem më lër të shkoj që të mund të takoj anëtarët e familjes, miqtë dhe të tjerët për herë të fundit para se të vdes.”
Urtaku tha: “Por ka ende njëzet e katër orë. Uluni, do të flasim më shumë.”
Njeriu tha: "Zotëri, ju lutem më falni. Duhet të takoj të dashurit e mi përpara se të vdes.”
Kështu ai u largua dhe shkoi në shtëpi. Ai takoi nënën e tij dhe filloi të qante. Fjala u përhap. Erdhën miqtë e tij; erdhën të afërm të tjerë; erdhën fqinjët. Të gjithë qanin me të. Koha fluturoi.
Ai ishte i zënë ose duke qarë ose duke numëruar orët. Kur kishin mbetur vetëm tre orë, ai u shtri në shtrat dhe priste. Edhe pse vdekja nuk kishte ardhur ende, ai tashmë ishte disi i vdekur.
Kur kishte mbetur vetëm një orë, Urtaku hyri dhe i tha: “Pse je shtrirë me sy të mbyllur? Vdekja është ende një orë larg. Kjo është shumë kohë. Çohu, le të flasim."
Ai u përgjigj: “Zotëri, çfarë ka për të folur tani? Të lutem më lër të vdes i qetë.”
Urtaku tha: “Ka ende kohë. Biseda jonë do të përfundojë përpara kësaj."
“Mirë, zotëri. Thuaj atë që ke për të thënë.”
Urtaku pyeti: "Në njëzet e katër orët e fundit, a ju ka shkuar mendja dhe keni menduar për gjëra të parëndësishme?"
“Si mund të mendoj për gjëra të pakuptimta? Isha vazhdimisht i fokusuar te vdekja.”
"Në njëzet e katër orët e fundit, a keni menduar apo keni folur keq për dikë?"
“Si mund ta bëja këtë? Isha gjithë kohës i preokupuar me vdekjen.”
"Në njëzet e katër orët e fundit, a keni qenë i keq apo keni lënduar dikë?"
“Zotëri, si mund të pyesni këtë? Unë mendoja vetëm për vdekjen, asgjë tjetër nuk kishte rëndësi.”
Më në fund Urtaku tha: “Mos u shqetëso. Kjo ishte një mënyrë për t'ju mësuar. E vërteta është se ne po vdesim çdo moment, jo vetëm në njëzet e katër orë. Askush nuk e di se kur do të mbarojë koha e tyre, megjithatë ne në mënyrë të pashmangshme po vrapojmë drejt vdekjes. Të kuptuarit e kësaj të vërtete mund të jetë shumë çliruese. Të gjitha pyetjeve që më bëtë kanë marrë përgjigje spontanisht për shkak të vetëdijes së shtuar për vdekjen që ke përjetuar në këto njëzet e katër orë. Dallimi mes jush dhe meje është se ju keni qenë të vetëdijshëm për vdekjen për disa orë, unë e njoh atë si një realitet i gjallë çdo moment."
Çdo molekulë e këtij trupi është bërë nga toka, një ditë do të pretendojë se është pronë e saj. Të gjitha marrëdhëniet i përkasin këtij trupi. Çfarëdo gjëje materiale që kemi, nesër do të jetë e dikujt tjetër.
Kështu që mbani mendjen tuaj të përqendruar në Hyjnore dhe mendimet tuaja do të pastrohen dhe do të jenë të devotshme.
Urtaku u përgjigj: "Pyetjet tuaja janë të mira, megjithatë më duket se për njëzet e katër orë do të vdisni."
Njeriu u trondit kur e dëgjoi këtë. Ai u ngrit menjëherë, gati të largohej.
Pastaj Urtaku pyeti: “Çfarë ndodhi? Ju erdhët me një entuziazëm të tillë dhe tani dukeni krejtësisht të tronditur.”
Njeriu tha: "Zotëri, nëna ime më tha se fjalët e tua janë të vërteta dhe duhen mbajtur në konsideratë. Të lutem më lër të shkoj që të mund të takoj anëtarët e familjes, miqtë dhe të tjerët për herë të fundit para se të vdes.”
Urtaku tha: “Por ka ende njëzet e katër orë. Uluni, do të flasim më shumë.”
Njeriu tha: "Zotëri, ju lutem më falni. Duhet të takoj të dashurit e mi përpara se të vdes.”
Kështu ai u largua dhe shkoi në shtëpi. Ai takoi nënën e tij dhe filloi të qante. Fjala u përhap. Erdhën miqtë e tij; erdhën të afërm të tjerë; erdhën fqinjët. Të gjithë qanin me të. Koha fluturoi.
Ai ishte i zënë ose duke qarë ose duke numëruar orët. Kur kishin mbetur vetëm tre orë, ai u shtri në shtrat dhe priste. Edhe pse vdekja nuk kishte ardhur ende, ai tashmë ishte disi i vdekur.
Kur kishte mbetur vetëm një orë, Urtaku hyri dhe i tha: “Pse je shtrirë me sy të mbyllur? Vdekja është ende një orë larg. Kjo është shumë kohë. Çohu, le të flasim."
Ai u përgjigj: “Zotëri, çfarë ka për të folur tani? Të lutem më lër të vdes i qetë.”
Urtaku tha: “Ka ende kohë. Biseda jonë do të përfundojë përpara kësaj."
“Mirë, zotëri. Thuaj atë që ke për të thënë.”
Urtaku pyeti: "Në njëzet e katër orët e fundit, a ju ka shkuar mendja dhe keni menduar për gjëra të parëndësishme?"
“Si mund të mendoj për gjëra të pakuptimta? Isha vazhdimisht i fokusuar te vdekja.”
"Në njëzet e katër orët e fundit, a keni menduar apo keni folur keq për dikë?"
“Si mund ta bëja këtë? Isha gjithë kohës i preokupuar me vdekjen.”
"Në njëzet e katër orët e fundit, a keni qenë i keq apo keni lënduar dikë?"
“Zotëri, si mund të pyesni këtë? Unë mendoja vetëm për vdekjen, asgjë tjetër nuk kishte rëndësi.”
Më në fund Urtaku tha: “Mos u shqetëso. Kjo ishte një mënyrë për t'ju mësuar. E vërteta është se ne po vdesim çdo moment, jo vetëm në njëzet e katër orë. Askush nuk e di se kur do të mbarojë koha e tyre, megjithatë ne në mënyrë të pashmangshme po vrapojmë drejt vdekjes. Të kuptuarit e kësaj të vërtete mund të jetë shumë çliruese. Të gjitha pyetjeve që më bëtë kanë marrë përgjigje spontanisht për shkak të vetëdijes së shtuar për vdekjen që ke përjetuar në këto njëzet e katër orë. Dallimi mes jush dhe meje është se ju keni qenë të vetëdijshëm për vdekjen për disa orë, unë e njoh atë si një realitet i gjallë çdo moment."
Çdo molekulë e këtij trupi është bërë nga toka, një ditë do të pretendojë se është pronë e saj. Të gjitha marrëdhëniet i përkasin këtij trupi. Çfarëdo gjëje materiale që kemi, nesër do të jetë e dikujt tjetër.
Kështu që mbani mendjen tuaj të përqendruar në Hyjnore dhe mendimet tuaja do të pastrohen dhe do të jenë të devotshme.